.

.
سکوت داستانیست
که انتهایش را
باید حدس زد،
هستند زمانهایی که
قلم رنگی ندارد
و ذهن شعرهایی میسراید
که فقط یک قلمِ خَموش
از عهده ی نگاشتنش بر می آید،
گاهی باید چَشم بست
و به حرفها،
شعرها،
و فریادهای در سکوت
گوش سپرد