دوسش داشتم نمیدانستم علاقه ام صرفاازروی وابستگی های دوران

دوسش داشتم نمیدانستم علاقه ام صرفاازروی وابستگی های دوران کودکی بودیا عشق.
ازصدای شخصی که نامم رامیخواندبه عقب برگشتم بادیدن.پویارنگ پرده همانجاوایسادم درچندقدمی من ایستاده بود دست درجیبش کردونامه ی رابیرون اوردوبه دستم دادوخواهش کردان راقبول کنم.
دست وپاهایم می لرزیدمدام به این موضوع که شایددران موقع شخصی سررسدفکرمیکردم.نمی دانم چراان ان همه ازاینکه بااوتنهابودم میترسیدن مگراین پویاهمان پسری نبودکه هرروزغروب دست دردست هم به سوی دشت خورشیدمان میرفتیم وساعتهابه دنبال ان می دویدیم.همان پویایی که جمعه هاباشیطنت به باغ هاسرک میکشیدیم ودزدکی میوه.می چیدیم.همبازی همان دوران های شیرین که باحسرت مرورش میکنم .حالاچراازاومیترسم؟.
وقتی به خودم امدم ازپویاخبری نبودتنهاردی وه اراوباقی مانده بودتنهاپاکت نامه ی سفیدی بود