مرگ پایان همه چیز است! این چیز واضحیه، نه؟ در حالی که بیش

مرگ پایان همه چیز است! این چیز واضحیه، نه؟ در حالی که بیشتر انسانها دوست دارن به روش های بسیار خلاقانه خودشونو گول بزنن و ازش فرار کنن! یکی از این روش ها "پایان های خوشه"...
مثلا... پایان خوش داستان ها! در واقع بخوایم صادق باشیم پایان خوش داستان ها هم دروغه!... بزار اینطوری بگم که نویسنده میدونه کجا باید تمومش کنه. درست قبل از اینکه داستان وارد یک تراژدی تلخ بشه! درسته، شاید نویسنده ها دروغگو باشن! اما عامه‌ای از مردم که به پایان های خوش پناه میبرند دروغ رو به حقیقت زهرآگین مرگ ترجیح میدن!
زمان بندی خیلی مهمه! پایان های خوش معمولا قسمتی از اتفاقات خوب زندگی هستند... نه پایان حقیقی! بلکه پایان حقیقی مرگه... خیلی بدبینانه و تلخه؟ قطعا! اما موضوع مرگه! چه زمانی مرگ خوش‌بینانه و شیرین بوده؟ مرگ سایه‌ی است که همه رو دنبال میکنه و یک روز آن قدر بزرگ میشه تا جسم رو قورت بده و روح رو به جا بگذاره!
این پایان خوشی نیست، هست؟ چون بیشتر انسان‌ها روی جسمشون تمرکز میکنن نه روحشون!
اما سوال اینجاست که، اصلا پایان مهمه؟
نه!
اکثرا انسانها دنبال پایان های خوب هستن، نه لحظات ماندگار! شما شمع رو برای خاموش شدنش روشن می‌کنید یا روشنایی آن؟ در واقع روشنایی شمع زیبایی اش است و نحوه سوختنش لحظات ماندگارش، فیتیله سوخته و قد کوتاه آن نه زیباست و نه به یاد موندنی...
در واقع... لحظات و خاطرات هستن که ماندگار و اثرگذار هستن... پایان های تلخ و تراژدی که ذهن و قلب رو به بازی میگیرند و اثرشان را مثل چاقویی تیز در وجودت فرو میکنند، ماندگارند! آنها در ذهن و در قلب ماندگارند... هنگام مرگ در روح ماندگارند... و گاهی حتی در قلب و ذهن دیگران و یا شاید در کتابچه‌‌ی ماندگار باشند...
اما پایان های شاد نه ماندگارند و نه اثرگذار...