مثل یک مسافر،

مثل یک مسافر،

پیشانی ات را میبوسد...

به امیدِ دیداری میگوید ،

و میرود...

ناگهان در خم یک کوچه ،

گمش میکنی...

ناگهان خودت را در گرگ و میشِ یک شهر ،

مثل یک غریبه ،

گم میکنی...

ناگهان هیچ چیز پیدا نیست...

هیچ چیز جز ،

تبسمی که لحظه به لحظه ناپدید میشود...

جز آدمی که در خودش قطره قطره آب میشود...

جز خاطره ی یک شب ،

و یک تخت آغشته به بویِ بوسه...

و آغوش...

و تنباکو...