به کوه

به کوه
به دشت
به بیایان
به باغ همسایه
به هر کجا قدم گذاشتم
یکی داشت
به عشق کسی ، چیزی، جایی، ارزویی سبزه ها را گره می زد
خدای من!!!
آدمها پر شده اند از گم کرده ها
کدام سیزده قرار است روزگار خالی ما بدر شود؟

نیکی فیروزکوهی