دلم برایِ آدم هایِ مهربان، می گیرد

دلم برایِ آدم هایِ مهربان، می گیرد
آدم هایِ اصیلی که برایِ دنیایِ ما بیش از اندازه خوبند!
کسانی که هرگز نخواسته اند، بد باشند،
و نمی توانند هیچ جوره همرنگِ این جماعت شوند.
این روزها ولی این یکرنگی و خوب بودن؛
تاوانِ سنگینی دارد!
خدایا خودمانیم؛
تو؛ یک دنیایِ خوب، به آدم هایِ صاف و ساده ات بدهکاری!
این جهانِ هزار رنگ؛
برایِ انسان هایِ مهربان و یکرنگ،
جایِ زندگی کردن نیست.