{% if state.amp %} {% else %} {% endif %}

#رمان_پستچی #قسمت_دوم

#رمان_پستچی #قسمت_دوم
آن روزﻫﺎ ، ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ، ﻃﻼﯾﯽ ﺑﻮد.ﺑﺮگ درﺧﺘﺎن ﭘﺎﯾﯿﺰ ، آﺳﻤﺎن ، رﻧﮓ ﻣﻮی ﺗﻤﺎم ﻣﺮدان ﺧﯿﺎﺑﺎن ، ﺣﺘﯽ ﺻﺪای آژﯾﺮ ﻗﺮﻣﺰ! ﺟﻨﮓ ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻣﺤﻠﻪ ی ﻣﺎ، ﮔﯿﺸﺎ، ﻫﺮ ﺷﺐ ﻣﯿﺰﺑﺎن ﺑﻤﺒﺎران ﻋﺮاﻗﯽ ﻫﺎ ﺑﻮد.اﻣﺎ دل ﻣﻦ ، ﺣﺘﯽ در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻤﺒﺎران، ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻃﻼﯾﯽ ﻣﯿﺪﯾﺪ.ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﭘﺴﺖ ﻣﺤﻠﻪ رﻓﺘﻢ و ﺳﺮاغ ﭘﺴﺮک ﭘﺴﺘﭽﯽ ﻣﻮﻃﻼﯾﯽ را ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺶ را ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺘﻢ.ﻓﻮری ﻣﯿﮕﻔﺘﻨﺪ : اﻣﺮﺗﺎن؟ ﻣﯿﮕﻔﺘﻢ : ﺑﺎ ﺧﻮدﺷﺎن ﮐﺎر دارم. ﺑﺎ اﺧﻢ دﻓﺎﺗﺮﺷﺎن را ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ و ﻣﯿﮕﻔﺘﻨﺪ : ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺳﯿﻢ.ﺑﺸﻨﺎﺳﯿﻢ ﻫﻢ اﺟﺎزه ﻧﺪارﯾﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﯿﻢ! دﺧﺘﺮ ﺟﺎن.ﭼﺮا ﻧﻤﯿﺮوی ﺳﺮاغ درس و زﻧﺪﮔﯿﺖ؟! زﻧﺪﮔﯽ؟! زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ، ﺗﻤﺎم ﻣﺮدان ﮐﻮﭼﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ او اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯿﮕﺮﻓﺘﻢ،ﭘﺴﺮاﻧﯽ رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻌﺼﻮم و دﻫﺎﻧﯽ ﺧﻮﻧﯿﻦ. دﯾﮕﺮ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ دﻧﯿﺎ ﺟﺎی ﮐﻮﭼﮑﯽ اﺳﺖ.ﻣﺜﻞ ﯾﮏ اﻧﺒﺎر ﺗﺎرﯾﮏ ﮐﻪ آدﻣﻬﺎ در آن ، ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ را ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯿﮑﻨﻨﺪ.دﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﺑﻮد.ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﺪﻧﺶ ، ﺧﻮدﮐﺎرش را ﭘﺲ دادن و ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاﺳﺘﻦ از ﺧﻮن ﺧﻮرﺷﯿﺪروی ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ. ﺣﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻔﺖ دﯾﮕﺮ دﯾﺪار در اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ، ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ.ﻫﺮ ﭼﻪ را ﮔﻢ ﮐﻨﯽ، ﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮔﻢ ﮐﺮده ای! ﻫﺠﺪه ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮدم.ﺧﺒﺮﻧﮕﺎر،ﻣﻨﺘﻘﺪ ﻣﺠﻠﻪ و داﻧﺸﺠﻮی ﺳﺎل اول رواﻧﺸﻨﺎﺳﯽ.ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﺮای ﺟﺸﻨﻮاره ی ﺗﺎﺗﺮ دﻓﺎع ﻣﻘﺪس، از ﻃﺮف ﻣﺠﻠﻪ ، ﺑﻪ ﯾﺰد ﺑﺮوم.ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻠﯿﺘﻬﺎ را ﭘﺴﺖ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﯿﺖ ﻣﻦ ﻧﯿﺎﻣﺪ !ﺳﺮدﺑﯿﺮم ﮔﻔﺖ : ﺑﺮو اداره ی ﭘﺴﺖ ﻣﺮﮐﺰ.ﺷﺎﯾﺪ آﻧﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪه.اداره ی ﭘﺴﺖ ﻣﺮﮐﺰ ،ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد.ﻣﺜﻞ ﺻﻒ ﮐﻮﭘﻦ!اﻧﮕﺎر ﻫﻤﻪ، ﭼﯿﺰی ﮔﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﯾﺎ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺮای ﺧﻮدﺷﺎن ، ﻧﺎﻣﻪ ای ﭘﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪ ! اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺷﻖ در ﯾﮏ اداره ! ﭼﺮا ﯾﺎدم ﻧﻤﯿﺮﻓﺖ؟ﺧﺪاﯾﺎ ﻫﺠﺪه ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد!ﺑﺎﯾﺪ ﯾﺎدم ﻣﯿﺮﻓﺖ.
ﻣﺴﻮل ﺑﺎﺟﻪ ، ﻫﺮ ﭼﻪ ﮔﺸﺖ ﺑﻠﯿﻄﯽ ﺑﻪ اﺳﻢ ﻣﻦ ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮد.ﮔﻔﺖ :اﮔﺮ آدرس ﻏﻠﻂ ﺑﻮده، ﺟﺰء ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ﻫﺎﺳﺖ. ﺑﺎ ﻋﯿﻨﮏ ذره ﺑﯿﻨﯽ اﻧﮕﺎر ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﮐﺸﻒ ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﻨﺪ در ﯾﮏ دﻓﺘﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرگ، ﻣﺜﻞ دﻓﺘﺮﻫﺎی ﺳﻔﺮه ی ﻋﻘﺪ، ﻧﻤﯿﺪاﻧﻢ دﻧﺒﺎل ﭼﻪ ﻣﯿﮕﺸﺖ ! ﯾﮏ دﻓﻌﻪ ﻣﺜﻞ ارﺷﻤﯿﺪس ﻓﺮﯾﺎد زد ﯾﺎﻓﺘﻢ !ﺗﺮﺳﯿﺪم. ﮔﻔﺖ :ﭼﯿﺘﺎ ﺷﯿﺮﺑﯽ؟ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﺨﯿﺮ:ﭼﯿﺴﺘﺎﯾﺜﺮﺑﯽ. ﮔﻔﺖ : ﭼﻪ اﺳﻤﯿﻪ! واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻧﺮﺳﯿﺪه!اوﻣﺪن در ﺧﻮﻧﻪ، ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﭼﯿﺘﺎ ﻧﺪارﯾﻢ !ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺧﻮرده. ﭼﺮا زودﺗﺮ ﻧﯿﺎﻣﺪی؟ ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ دﯾﺮ ﻣﯿﺮﺳﻢ ! اﻧﻘﺪر ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪم ﮐﻪ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﮔﻔﺖ :ﺗﻘﺼﯿﺮ اﺳﻢ ﺧﻮدﺗﻪ.ﺣﺎﻻ ﺑﺮو ﺑﺒﯿﻦ ﺣﺎج ﻋﻠﯽ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ رو ﺑﺮده؟ وﻧﺎﮔﻬﺎن ﻋﺮﺑﺪه ﮐﺸﯿﺪ:ﺣﺎج ﻋﻠﯽ ! ﺳﺎﯾﻪ ﻟﻨﮕﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﯾﮏ ﮐﺎرﺗﻮن ﻇﺎﻫﺮﺷﺪ.ﺑﺎﻫﻢ ﭼﯿﺰی ﮔﻔﺘﻨﺪ و ﺳﭙﺲ ﺳﺎﯾﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ.آﻓﺘﺎب ﮐﻮرم ﮐﺮد! آرام ﮔﻔﺖ :ﺑﻠﻪ.ﺧﺎﻧﻢ ﯾﺜﺮﺑﯽ!ﺑﻠﯿﺖ ﺳﻔﺮ دارﯾﺪ.ﺧﻮش ﺑﻪ ﺣﺎ
دیدگاه ها (۶)

#رمان_پستچی #قسمت_سومآﺧﺮﯾﻦ ﻗﻄﺮه ی آب ﻗﻨﺪ را ﮐﻪ داﺧﻞ دﻫﺎﻧﻢ رﯾ...

#رمان_پستچی #قسمت_چهارمآن روز، ﺑﻬﺸﺖ زﻫﺮا ؛ واﻗﻌﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮد.ﻋﻠ...

#رمان_پستچی #قسمت_اول چهارده ساله که بودم ؛ عاشق پستچی محل ش...

خاطره من !!ﺳﺎﻝ۸۷ بودﺩ ﮐﻪ ﺗﺒﻌﯿﺪ ﺷﺪﻡ ﺑﻨﺪﺭ ﻋﺴﻠﻮﯾﻪ ﯾﺎ ﻫﻤﻮﻥ ﭘﺎﺭﺱ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط