بچه که بودم فکر میکردم فقط زنبورها نیش میزنند!

بچه که بودم فکر میکردم فقط زنبورها نیش میزنند!
بزرگ شدم؛
دیدم،شنیدم،رفتم،آمدم و یاد گرفتم که نه،آدمها هم نیش میزنند!!
هر چقدر صمیمی تر،عزیزتر،نیششان سمی تر...
یاد گرفتم اعتماد کنم،نیش میخورم!
دل ببندم،نیش میخورم!
ساده باشم،نیش میخورم!
پر احساس باشم،نیش میخورم!
آدمها سنگدلند،بی رحمند.
آرام نزدیکت میشوند
محرمت میشوند
عزیزت،همراهت،عشقت میشوند!
تا هستند،خوبند،مهربانند
اما کافیست خیال رفتن کنند و تو نخواهی!
ساز بزنند و تو نرقصی!
آنوقت بیخ همان گلویی را که بارها بوسیده اند،نیش میزنند.نیشی عمیقُ و کشنده...
میروند و تمام تو را آلوده میکنند و از همان موقع تا آخر عمرت دردِ بی درمان میشوی!
بی سر و سامان میشوی!
و چون آدمی،باز ادامه میدهی...
و چون احساس داری،باز دل میبندی...
و چون آدمست،باز میرود!
باز گلویت را نیش میزند و میرود!
زمان میگذرد
گلویت ورم میکند
نفس که میکشی،تیر میکشد
دستت که رویش میکشی،تمامش زخم است،نیش است...