پارت ۵

پارت ۵
حدود ۴ ماه بعد_ساعت ۱۱ و ۲۱ دقیقه شب_جونگکوک:
ماه ها گذشته بود و من با تهیونگ صمیمی شده بودم.بعد از‌ مدتی که براش کار کردم اون بهم گفت که میتونم برم ولی‌ من گفتم میخوام بمونم و مراقب اطلاعاتت باشم اونم اوکی داد.الان دیگه رابطمون بیشتر از رئیس و کارمند بود و یجورایی،خب چجوری بگم بِهَم حس داشتیم؛ولی‌ نمیدونم چرا هیچکدوممون بروز نمیدادیم.امشب هم مثل همیشه منتظر‌ تهیونگ بودم تا برگرده خونه ولی‌ دیر کرده بود و هرچی زنگ میزدم بوق میخورد ولی کسی جواب نمیداد.تهیونگ همیشه ساعت ۹ الی ۹ و نیم خونه بود ولی الان ساعت ۱۱ بود و من نگرانش بودم.بادیگار ها هم اجازه نمیدادن برم دنبالش چون تهیونگ گفته بود برای امنیت من و نگران نشدن خودش تا ساعت ۸ میتونم برم بیرون یا بیرون باشم.همینطور نشسته بودم رو کاناپه و منتظر تهیونگ بودم که در خونه به صدا دراومد و یکی از بادیگارا در رو باز کرد و گفت:
-اقای جئون،اقای جئون
رفتم جلوی در و تهیونگ رو دیدم که پیرهن سفیدش رنگش قرمز بود و نشونی از اسیب دیدگیش میداد.زیر بغلش رو گرفتم و بردم خوابوندمش‌ رو کاناپه و به یکی از بادیگاردا گفتم زنگ بزنه به دکتر شخصیش.