روزگاری که در آن احساسات نیز کامپیوتریزه شده اند و برادر

روزگاری که در آن احساسات نیز کامپیوتریزه شده اند و برادر و خواهر در دو اطاق مجزا در یک خانه از طریق چت با هم مکالمه دارند و ریه ها از هوای نفس خویشان پر و خالی نمی شود، هوای همدیگر را داشتن مفهومی ندارد.

دوستی ها بُعد سوم خود را از دست داده اند و اگر هم هر روز دوستمان را می بینیم تصویری دو بعدی از آن در صفحه ی گوشی است.

دوستی ها از عمق به سطح آمده و لایک و کامنت جای فشردن دست و در آغوش کشیدن و بوسه را گرفته است.

سلسله ی موی دوست و بوی دوست را در نوستالژی شعر ها لمس کرده و می شنویم.

در زیر یک سقف "نزدیک هستیم و خیلی دور" و در زیر یک آسمان "دور هستیم اما نزدیک".

این نزدیکی با دور ترین ها ما را از نزدیکی با نزدیک ترین هایمان دور
می کند.

راحت تصمیم به "فاصله " می گیریم (که از دور نیز می توانیم نزدیک باشیم) اما غافلیم که عطر خانواده و فضای آسمانی احساسات آن با این فاصله گیری ها(در دنیای واقعی) ، در فضای مجازی قابل گسترش نیست.

این قرن نه قرن ارتباطات ، بلکه قرن قطع ارتباطات است.

مواظب رابطه های حقیقی باشیم که رابطه های مجازی هیچ گاه جای آن ها را نمی گیرند وبشر را به همان تنهایی که وحشت از آن دارد سوق
می دهند.