ماه هم باشی ، شب ِ نامرد می بلعد تو را

ماه هم باشی ، شب ِ نامرد می بلعد تو را
این سیاهی ، بی برو برگرد می بلعد تو را

شعله باشی زیر خاکستر،نسیمی می وزد
آتش ِ دیوانه ، سرخ و زرد می بلعد تو را

بید باشی ، کوچه را در سایه ات مهمان کنی
بادهای ِ هرزه ی ِ ولگرد می بلعد تو را

کوه باشی ،در خودت ،پنهان کنی اندوه را
عاقبت می پاشی از هم، درد می بلعد تو را

هرچه هم پروانه باشی، هرچه هم زیبا شوی 
عاقبت آن عنکبوت ِ زرد، می بلعد تو را

می نشینی ساعتی را باخودت خلوت کنی
فکرهای کهنه ی نامرد می بلعد تو را،

"مرگ" می آید کنارت می نشیند روی مبل
بعد هم مثل شرابی سرد می بلعد تو را !