بگذار بمیرم ، اما بگویم ،................................

بگذار بمیرم ، اما بگویم ،.......................................
ساعت ها سکوت کردم ، تا صدای تو را فریاد نکنم !
ولی ،.................................................
قلم ، حیران تر ،.. نه ،......!
گستاخ تر از آن بود که دیده را ، ندیده بگیرد !
چرا که باور اش این بود ، که نه صدای سکوت ِ من ، به تو میرسد ،..
و نه صدای فریاد آمدن تو ، به من و امثال ِ من ......!
حرفی برای تشریح تو نیست ،.. تو خود ، اقیانوسی از شرح !!!!!!
دو خط و نه بیش ، پیام ِ مرا هدیه کن به مادر ات ،..
برای زخمت های بی دریغ اش ، در گنداب ِ پایان ناپذیر ِ زندگی اش !!!!!!!
به مادر ات بگو که ، دارو مصرف کند زین بعد ، ............................
هم برای پریشیدگی ِ پر بارور ِ روانش ، هم برای ناباروری ِ هوس های گذرانش !!!!
سلام ِ مرا به مادرت برسان،.. و اگر خدایی داشت ، به او هم سلام ِ مرا برساند !!!!!