ﺷﺐ ﺑﻮﺩﻭﻣﺎﻩ ﻭﺍﺧﺘﺮ ﻭ ﺷﻤﻊ ﻭﻣﻦﻭﺧﯿﺎﻝ

ﺷﺐ ﺑﻮﺩﻭﻣﺎﻩ ﻭﺍﺧﺘﺮ ﻭ ﺷﻤﻊ ﻭﻣﻦﻭﺧﯿﺎﻝ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﺳﺮﻡ ﺑﻪ
ﻧﻐﻤﻪ ﻣﺮﻏﯽ ﭘﺮﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭﺳﮑﻮﺕ
ﺭﻭﯾﺎﯼ ﻋﻤﺮﺭﻓﺘﻪ ﻣﺮﺍ ﭘﯿﺶ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﺧﯿﺎﻝ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺁﻣﺪﻡﭘﺪﺭ
ﮐﺰ ﺭﻧﺞ ﭼﻮﻥﮐﻤﺎﻥ ﻗﺪ ﺳﺮﻭﺵ ﺧﻤﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻣﻮﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺪﮐﯽﺳﭙﯿﺪ
ﮔﻮﯾﯽﺳﭙﯿﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻓﻖ ﺷﺐ ﺩﻣﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﯾﺎﺩ ﺁﻣﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺒﻬﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺩﺳﺖ ﻧﻮﺍﺯﺷﻢ
ﺑﻪ ﺳﺮ ﻭ ﺭﻭ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻥ ﺷﺪﻡ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﺭﻭﯼﺍﻭ
ﮐﯽ ﻟﺬﺕ ﻭﺻﺎﻝ
ﺑﺪﯾﻦ ﺣﺪ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻮ ﺷﺪ ﺧﯿﺎﻝ ﭘﺪﺭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺍ ﺍﺷﮑﯽ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ
ﮔﻮﻧﻪ ﺯﺭﺩﻡ ﭼﮑﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ


سهراب سپهری