آسمان‌ها به خدا گفتند:

آسمان‌ها به خدا گفتند:
خدایا با این همه بزرگی در خلقت ما، باز ما احساس تنهایی می‌کنیم، و خدا در جواب تنهای آنها ستاره‌ها را آفرید.

پس حکمت آفرینش ستاره‌ها چیزی جز جبران تنهایی آسمان‌ها نیست.

ستاره ها از خداوند گلگی کردند:
خدایا ما با این همه زیبایی در دیدن، کسی را برای دیده شدن نداریم، و خداوند در جواب دلتنگی آنها انسان‌ها را آفرید.

پس حکمت آفرینش انسان‌ها چیزی جز دیدن زیبایی‌ها نیست.
زیبایی‌ها به خداوند گفتند:
خدایا ما را به دنیایی آورده‌ای که هیچ چیز زیبا و مقدسی در آن نیست، و خداوند برای جبران این کمبود دوست داشتن و عشق را آفرید.

پس حکمت آفرینش دوست داشتن و عشق چیزی جز جبران کمبودهای زندگی و هستی نیست.
“پس دیگران را دوست داشته باش و به همه‌ی کاینات عشق بورز تا آسمان‌ها و ستاره‌ها و انسان‌ها، کمبودهای تو را نبینند و تو را دوست داشته باشند و به وجود پاکت عشق بورزند”


و سرانجام پس از آفرینش تمام موجودات و رفع تمام کاستی‌ها نوبت رسید به انسان تا ادعای کمبود و کاستی کند.


و ناگهان انسان به خودش آمد و دید که با وجود رفع تمام کاستی‌ها در هستی هیچ کس تنهاتر از او نیست و خداوند در جواب به این گلگی دست به هیچ خلقتی نزد! و پس از سکوتی طولانی در جواب به این خواسته‌ی انسان، تنها به وجود مطلق و ابدی خودش اشاره کرد.
“پس حکمت وجود خداوند،چیزی جز جبران تنهایی انسان نیست، و انسان فقط و فقط با همراهی با خداوند کامل است.”
آیا راه رسیدن به کمال را میشناسیم؟!.....