{% if state.amp %} {% else %} {% endif %}

گاهی دلم به اندازه‌ی غاری که آدم‌هایش

گاهی دلم به اندازه‌ی غاری که آدم‌هایش
به جای دیگری کوچ کرده‌اند می‌گیرد
و تنهایی
مثل مورچه‌ای روی دستم راه می‌رود
گاهی دلم گُلی می‌شود
که زنبوری در آن مُرده است
#غلامرضا_بروسان
دیدگاه ها (۱)

هر روز منتکرار روز قبل استاما با کمی دلتنگیکلافگیو بی حوصلگی...

آنجا را نمی دانماما اینجابازار دلتنگی های بی امان آنقدر داغ ...

محبوبِ من! مثلِ شادی نباش که می‌گذرد و پنهان می‌شود. مثلِ غم...

آدم‌های خوبِ بی‌سیاست اغلب تنها می‌مانند، چون به جای «محاسبه...

هیچکس بعد از رفتن کسی نمیمیرداگر منظورتان از مردن این است که...

رابطه داشتن با آدم ها و حفظِ این ارتباط ،سخت ترین کارِ دنیاس...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط