.

در سنی که باید چشم‌هایمان چراغِ عبور می‌شد و در تاریکی، راهِ نامرئیِ امید را پیدا می‌کرد، مردمک‌هایمان به دو حفره‌ی بی‌نور فرو رفت و پلک‌ها، از بس که شب را بلعیدند، مثل پوستِ سوخته بر شیارهای صورت چسبیدند.