{% if state.amp %} {% else %} {% endif %}

جزکه ا د

ﺑﯽ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺩ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻏﺒﺎﺭﻡ ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺧﺖ ﺧﺸﮑﯽ ﺩﺭ ﻧﻮﺑﻬﺎﺭﻡ ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ
ﺧﻢ ﮔﺸﺘﻪ ﻗﺪ ﭼﻮ ﺳﺮﻭﯼ ﺩﺭ ﻣﺴﻠﺦ ﺗﺒﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺯﺧﻢ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﯾﺎﺭﻡ ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ
ﺭﻭﺯﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺑﺮﮒ ﻭ ﺑﺮﻡ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺑﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﻦ ﻣﺨﻨﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﯽ ﺑﺮﮒ ﻭ ﺑﺎﺭﻡ ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ
ﺍﺯ ﻫﻤﺪﻣﺎﻥ ﻣﻠﻮﻝ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﻫﺎﻥ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﮔﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﯾﺮﯼ ﻫﻤﭙﺎﯼ ﺧﺎﺭﻡ ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ
ﺍﺯ ﺑﺨﺖ ﺑﺪ ﻗﻔﺲ ﺷﺪ ﻣﺎﻭﺍﯼ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻡ
جزکهﺭﺍﻫﯽ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻓﺮﺩا دﺍﺭﻡ ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ
ﯾﮏ ﭘﺸﺖ ﻭ ﺧﻨﺠﺮ ﺻﺪ ﯾﺎﺭ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﺭﺍﻡ
ﻋﻤﺮﯾﺴﺖ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﯾﻞ ﻭ ﺗﺒﺎﺭﻡ ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻫﺮﺯﻩ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﺎﺏ ﻭ ﺗﺤﻤﻠﻢ ﺭﻓﺖ
ﮔﺮ ﻣﻬﻠﺘﯽ ﺩﻫﻨﺪﻡ ﻓﮑﺮقرارو؛ ﻓﺮﺍﺭﻡ ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ


‏/ سعید
دیدگاه ها (۱)

دیارم به سر رسید و خودش را نشان نداد گفتم کمی امان بده اما ب...

اتاق بسته و دری که تکیه گاه می شود ز پشت پرده کوچه ای که راه...

ای کاش این غزل، غزل آخرم شود یا رفتنت برای ابد باورم شود دار...

به اعتمادِ شکوفایِ عشق ، شک کردی به مومنانه ترین های عشق ، ش...

ﻋَﺮﺏ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺮﺍ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺳﺖﮐﺞ ﺍﻧﺪﯾﺶ ﻭ ﺑﺪ ﺧﻮﯼ ﻭ ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺍﺳﺖﭼﻮ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط