چه بوی خوشی می‌وزد از سمت آسمان

چه بوی خوشی می‌وزد از سمت آسمان
کسی دارد مرا به اسم کوچک خودم می‌خواند
آشناست این هوای سفر
آشناست این آواز آدمی
آشناست این وزیدن باد
و من چقدر بوسه بدهکارم
به ادمهایی که دوستشان دارم .
از احتمال دیدن حضرت آینه هم سخن می‌گفتیم
حالمان خوش بود.
تا وقتیکه قلبمان گرم بود .
این اسمش تاوان زندگیست .