خود من از آن‌هام که وقتی یکی توی کامنت و چت و تلگرام برای

خود من از آن‌هام که وقتی یکی توی کامنت و چت و تلگرام برایم شکل قهقهه می‌فرستد، یا نیشِ باز،همان لحظه صدای قهقهه‌ی آن آدم را می‌شنوم یا خنده‌اش را انگار که از روبه‌رو دارم می‌بینم .
می‌خواهم بگویم ما این شکلک‌ها را باور کردیم ها رفقا! خوب یا بد، باور کردیم که گریز و گزیری از این نیست که خیلی معاشرت‌هامان دارد در ساحت دیجیتال برگزار می‌شود.
- نشود روزی بفهمیم شکلک بوسه فقط شکلک بوسه بوده - شکلی میان اشکال - که با کلافگی از سر تکلف برای هم فرستاده‌ایم!
- نشود روزی بفهمیم پشت خنده‌های دندان‌نمای آدمک‌های زرد توی گوشی صدایی جز خاموشی نبوده است!
- نشود روزی بفهمیم معاشران‌مان پشت نقاب صفر و یک‌ها به ما نارو زده‌اند!
می‌خواهم بگویم اگر در کلام حرمت نگه می‌دارید - که کاش بدارید - و کلمات را بی‌محابا خرج هم نمی‌کنید - که کاش نکنید - این‌جا هم جانب حرمت فرونگذارید. بگذارید بوسه بوسه باشد و خنده خنده و گریه گریه، هرچند در هیات آدمک‌های مجازی درآمده باشد...