دکلمه مریم حیدرزاده برای

دکلمه مریم حیدرزاده برای
"مرتضی پاشائی"

یه صبح جمعهء پائیز، تو دیگه چشماتو بستی
خبر اینبار صحت داشت، تو از سیارمون رفتی..

دیدی تو آخرین کنسرت چقد مردم باهات خوندن؟
سکوتت تلخ بود اما.. یه بار مردم به جات خوندن...

بخواب آروم گل بیتا، صدات تا آسمونا رفت
اونی که اهل موندن بود، خودش اینبارو تنها رفت..

دیگه دلواپست نیستیم، ستاره رو زمین جاش نیست
شکسته قلبمون اما، ستاره درد همراش نیست..

لالا لالا یکی بودُ هنوزم هستُ میمونه
ولی از وقتیکه رفته، تمام شهر بارونه..

با شوق و صبر تا آخر فقط با درد جنگیدی
یه ایران بدرقه ات کردن خودت بودی، خودت دیدی

یه دنیا خاطره مونده با تکراره هر آهنگت
صدات هست و همه با بغض، عمیق و سخت دلتنگت

به جات یه صندلی خالی توی تالار میلاده
که عکس تو روی پرده اش، بزرگ و صاف افتاده

لالا لالا صدای خوش، ستاره، کوچ، تنهائی
تو و پرواز تو اوجت، با یه کنسرت رؤیائی...

سفر خوش، جاده ها هموار، بدون میمونی تا آخر
مبارک باشه آغازت، اگرچه.. سخته این باور...

حالا خیلی کسا عشقو به آوازت بدهکارن
چه خوب شد که خودت دیدی، چقد مردم دوستت دارن"