بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت چهارم :
امور مربوط به انسان، یا مادی است و یا معنوی که خداوند سبحان، در هر دو امر، ایشان را ولیّ امر خویش قرار داده است.
برای هدایت، رشد، کمال، قُرب بیشتر به خداوند رحمان و رحیم و سعادت دنیوی و اخروی، معرفت، محبّت، مودّت ظهور محبّت، ایشان و اطاعت از ایشان، بندگان را کفایت می‌کند و اساساً راه دیگری ندارند؛آیا برای هدایت و سعادت،اهل عصمت علیهم السلام، کفایت ندارند و و وسائط اسباب دیگری طلب می‌شود؟!
آیا شرک این نیست که گفته شود: آن چه خدا قرار داده، کفایت ندارد یا گفته شود: چون خدا کافیست، نباید رسولان، امامان و کتاب بفرستد و به ما امر به ایمان، توسل و تبعیت از آنان بنماید؟!
برای امور دنیوی نیز آنان که واسطۀ رحمت، فیض، جود، کرم و اجابت دعاها می‌باشند، بندگان را کفایت می‌کنند؛ چرا که حق تعالی آنان را واسطۀ فیض، رحمت و نعمات پایدار خویش قرار داده است.
بدیهی است که اوج سعادت دنیوی و اخروی بشر، در جلب رضایت معبود می‌باشد؛ و پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله فرمودند: مَن سَرَّ مُؤمنا فَقَد سَرَّني‌، ومَن سَرَّني فَقَد سَرَّ اللّه - هر كه مؤمنى را شاد سازد‌، مراشاد ساخته و هر كه مرا شاد كند‌، خدا را شاد كرده است‌.(الكافی : 2/188/1)
و البته که رأس و مصداق کامل مؤمن، ایشان می‌باشند، چنان که به اسناد معتبر فریقین شیعه و سنّی فرمودند: إنَّ اللّهَ يَغضَبُ لِغَضَبِ فاطِمَةَ و يَرضى لِرِضاها -به يقين خداوند با خشم فاطمه به خشم مى‌آيد و با خشنودى او خشنود مى‌ شود.(بحار الأنوار‌‌، ج 43‌، ص 320 - هیثمی، مجمع الزوائد، ج9، ص 203)
بنابراین، با شناخت، یقین، اخلاص و مستمر و یکصدا می‌ گوییم:يَا مُحَمَّدُ يَا عَلِىُّ، يَا عَلِىُّ يَا مُحَمَّدُ اكْفِيانِى فَإِنَّكُما كافِيانِ، وَانْصُرانِى فَإِنَّكُما ناصِرانِ
و آنان که چنین شناخت و باوری ندارند، از غیر خدا و راهی که قرار داده، کفایت و نصرت می‌جویند که البته هیچگاه به دست نمی‌آورند: وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَمَا لَيْسَ لَهُمْ بِهِ عِلْمٌ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ نَصِيرٍ - و به جاى خدا چيزى را مى‌‏ پرستند كه بر تاييد‌ آن سلطه‌ای توانی نازل نكرده و بدان دانشى ندارند و براى ستمكاران ياورى نخواهد بود.(سوره حج آیه 71)(پایان)