خواب دیدَم  یارِ مَه رویَم گُذَشت

خواب دیدَم  یارِ مَه رویَم گُذَشت
عَطرِ بُستان ، بَرّه  آهویَم  گُذَشت
آتَشی بَر جان و دِل اَفزود و رَفت
کوزه بردوش از سَر جویَم گُذَشت
کُشت ما  را بَر  رَهِ  سودای  خود
من به رویا آن  سیه مویَم گُذَشت
پُشتِ     خورشیدِ  روانِ   عالَمی
ماهِ  نیمه  از سَرِ  کویَم گُذَشت
میرَوَم  تا  قِصّه  گویَم  بَهرِ جان
آن هُمای  تاجِ  گیسویَم  گُذَشت