همه ما یک نفر را

همه ما یک نفر را
یواشکی دوست داریم
یک نفر که تمام هستیمان
در خندیدنش خلاصه میشود
یک نفر که بودنش را
به هر چیزی ترجیح میدهیم
و قاعدتا آن آدم هرگز مال مانیست
چون نمیخواهد که باشد
آن آدم دوستداشتنی
معمولا دیگران را و تنهایی را
و سن و سال را و فاصله را
به ما ترجیح میدهد
و ما به ترجیحش احترام میگذاریم
آن آدم عموما از حال ما بیخبر است
چون اصلا بود و نبودمان
فرقی به حالش ندارد
آن آدم همیشه
دوستداشتنی ما خواهد بود
بی آنکه بخواهدمان
و این دردیست که تا ابد
برشانه هامان سنگینی میکند.