"کـــــاش ای تنــــهــا امیــــد زندگانی مــی تـــوانستـ

"کـــــاش ای تنــــهــا امیــــد زندگانی مــی تـــوانستـم فـراموشــت کنــم یا شبــــــی چون آتـــــش سوزان دل در پنــــــاه سینــــه خامـــوشت کنم کــاش چـــون خـــواب گران از دیده ام نیمــه شب هــا یاد رویت می گریخت مـــرغ دل افسـرده حال و بســـــته پر از دیـــار آرزویـــــــت می گــــریخـــــت کـــاش از بـــاغ خــــوش رویـــای تو دفتـــر انـدیشــــه ام پـر می گرفت فارغ از اندیشــه ی هجـــران و وصـــل زندگی بی عشقت از سر می گرفت کــــاش احســـاس نیـــــاز دیدنـــت از وجــودم چـــــون وجــودت دور بود در دلــــم آتـــش نمـــی زد آن نگـــــاه کـــاش آن شـــب چشـــمانم کور بود کـــاش آن شـــب در گلستــــان خیال ای گــل وحشـــی نمی چیدم تــو را تـــا نســــوزم در خـــــــــــزان آرزو کــــاش من هرگـــز نمی دیدم تورا"