شب شوم کوفه

شب شوم کوفه

با نان و لبخند افطار کرد ،آن شب میهمان دل فرزندانش بود، نبض خانه تب هجران داشت،به حیاط می آمد و نگاهش را به آسمان میدوخت.
ستاره ها تک تک سلام میکردند و ماه در آرزوی بوسه بر گونه هایش،داشت هلال میشد.
شب بود و سکوت
شب بود و سنگینی
شب بود و نیرنگ سنگین خوابان
این چراغ کدام ستاره است که سوسو میزند؟
این کدام حادثه است که نیشتر به نگرانی دختران میزند؟
این سکوت مبهوت ،#مظلومیت کدام مرد را به تماشا نشسته است؟
و کوفه ی نامهربانی ها آیا آبستن حادثه ای دیگر است؟
ای بیشمار ستارگان ،شما بگویید ،کدام نخلستان را میشناسید که از# اشک شبانه علی(ع)آباد نشد؟
ای نخلها ،کدام شب به احترام عابر غریب خود سر خم نکردید؟
امشب به بی پناهی #کودکان #یتیم آسمان میتپد.
امشب زمین خاک بر سر خواهد ریخت، و آفتاب توان برخاستن نخواهد داشت ،
در خانه میل باز شدن نخواهد داشت،
هوای خانه ابری شده و باد سینه زنان زودتر از او،خبر آمدنش را به #مسجد کوفه میبرد.
و اینک #علی (ع) به #مسجد رسیده و این آخرین #نماز اوست که پانانی شفق گونه خواهد داشت....