سعادت، در جهالت است.

سعادت، در جهالت است.
توماس گری، شاعر انگلیسی این جمله را در سالهای دوری گفت. روزگار سپری شد و این جمله در جهان سوم به گوشِ ما رسید.
ما جوان بودیم و به او خندیدیم که چگونه جهالت و نادانی، سعادتمند می‌کنند آدمی را؛
ثروت و سعادت و خوشی را رها کردیم و پیِ دانش رفتیم، دانشی کسب کردیم و سیلِ درد و رنج به‌سوی‌مان سرازیر شد.
ما نادان بودیم و نفهمیدیم که چه تیشه‌ای بر ریشه‌ی خویش زدیم، تا بفهمیم آنکه می‌فهمد از همه بیچاره‌تر و غمگین‌تر است.
او درست میگفت و اما ای‌کاش می‌گفت دنیا، آدمی را که حقیقتی را فهمیده، آزار میدهد، خردش می کند.
جهان، چشمِ دیدنِ خوشیِ آدم را ندارد.

[ من از آنچه که از من، در من ساختی، ویران‌ترم.. ]