می روی بعد تو پای سفرم می شکند

می روی بعد تو پای سفرم می شکند
مهره به مهره تمام کمرم می شکند



مرگ می آید و در آینه ها می بینم

زندگی مثل پلی پشت سرم می شکند



چار دیوار اتاق از تو و عکست خالی ست

یک به یک خاطره ها دور و برم می شکند



من که مغرورترین شاعر شهرم بودم

به زمین می خورم و بال و پرم می شکند



نقشه ها داشت برایم پدر پیرم ...آه

بغض من پای سکوت پدرم می شکند



هیچ کس مثل تو در سینه ی خود سنگ نداشت

بعد از این هرچه که من دل ببرم می شکند

■

می تراود مهتاب و غم این خفته ی چند

خواب در پنجره ی چشم ترم می شکند ...