خودم را سرزنش کردم که تا کِی خویشتن داری؟

خودم را سرزنش کردم که تا کِی خویشتن داری؟
هنوزم خنده هایت را به این دنیا بدهکاری
صدایت را که می‌لرزد ، گلویت را که می‌گیرد
به سختی می‌شود گاهی غرورت را نگه داری!
ببندی چَشم بر دنیا ، نبینی غیر او حتی
و برزخ های پی در پی به جرم این خودآزادی
شکایت کرده ای اما خودت را متهم کردی
حقیقت را عوض کردی ! نه از روی فداکاری!
بدون شک شبیه شعرهایم می‌شوم گاهی
پر از امید های تلخ و حسرت های تکراری
برای بخت وارونه جهان وارونه می‌گردد
همیشه زندگی کردم به وقتِ مرگِ بیداری
ملالی نیست ، میخندم به حال و روزم این شب ها
مصیبت می‌شود دنیا نقاب از چهره برداری!