ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﯾﮏ ﻣﺎﺭ
ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﯾﮏ ﻣﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺁﺯﺍﺭﻡ ﺩﺍﺩ
ﺑﺎﻝ ﺑﮕﺸﻮﺩﻡ ﻭ ﺳﻤﺘﺶ ﺭﻓﺘﻢ
ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻨﺶ ﮐﻨﺪﻡ
ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﺁﻭﺭﺩﻡ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﺵ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺐ ﭼﺸﻤﺶ، ﺳﺨﺖ ﺟﺎﺩﻭﯾﻢ ﮐﺮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﮎ ﯾﮏ ﻗﻠﻪ، ﺁﺷﯿﺎﻧﺶ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻝ ﺭﺣﻤﯽ، ﭼﻪ ﺑﺮﻭﺯﻡ ﺁﻭﺭﺩ
ﻋﺸﻖ، ﺟﺎﺩﻭﯾﻢ ﮐﺮﺩ
ﺯﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺭﯾﺨﺖ
ﺍﺯ ﻧﻮﮎ ﻗﻠﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻣﺪ ﯾﺎﺩﻡ، ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ
ﺳﺨﺖ ﺁﺯﺍﺭﻡ ﺩﺍﺩ
ﺑﺎﻝ ﺑﮕﺸﻮﺩﻡ ﻭ ﺳﻤﺘﺶ ﺭﻓﺘﻢ
ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻨﺶ ﮐﻨﺪﻡ
ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﺁﻭﺭﺩﻡ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﺵ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺐ ﭼﺸﻤﺶ، ﺳﺨﺖ ﺟﺎﺩﻭﯾﻢ ﮐﺮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﮎ ﯾﮏ ﻗﻠﻪ، ﺁﺷﯿﺎﻧﺶ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻝ ﺭﺣﻤﯽ، ﭼﻪ ﺑﺮﻭﺯﻡ ﺁﻭﺭﺩ
ﻋﺸﻖ، ﺟﺎﺩﻭﯾﻢ ﮐﺮﺩ
ﺯﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺭﯾﺨﺖ
ﺍﺯ ﻧﻮﮎ ﻗﻠﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻣﺪ ﯾﺎﺩﻡ، ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ
- ۵۸۳
- ۰۷ تیر ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط