بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
عصمت پیامبر اکرم و اهل بیت علیهم السلام، مبتنی بر نظرات این و آن نبوده که با نظرات آنها زیر سؤال برود؛ بلکه با این گونه اظهار نظرهای غلط، فقط عقل، علم، ایمان، بصیرت، تقوای و اهداف گوینده زیر سؤال می‌رود! و در این قاعده، هیچ فرقی نمی‌کند که گوینده کیست و یا سمتش چیست؟
مگر هر نقدی حتماً صحیح و وارد است که اگر کسی خداوند سبحان، رسول الله و اهل بیت علیهم السلام را نقد نمود، عصمت آنان زیر سؤال برود. از قدیم گفته‌اند: کسی که چیزی برای طرح خود ندارد، یا به یک بزرگی می‌چسبد و یا به او حمله می‌کند، تا از قِبَلِ بزرگی او مطرح شود.
مگر با اعتراض،انتقاد، انکار و تکفیر فرعون، ابوجهل، ابولهب، ابوسفیان و ...، عصمت انبیای الهی صلوات الله علیهم، زیر سؤال رفته است؟!
برخی گمان دارند که چون با هر حق و حقیقتی مخالفت می‌کنند، لابد انسان‌های بسیار بزرگ و روشنفکری هستند و همه باید به آنان احترام بگذارند، درصورتی که پوشاندن کفر، انکار و بدتر از همه مقابله، رویایی و جدال با حق، بیانگر جهالت، حماقت و البته تکبر و عناد می‌ باشد
عین سخنان آقای روحانی :
با انتقاد مخالف نیستیم، همه باید انتقاد بشوند، استثنا نداریم. تمام مسئولین در کشور قابل نقدند؛ ما در کشور معصوم نداریم؛ با آن حرکت دست حالا یک وقتی امام دوازدهم اگر ظهور کرد، اونوقت هم میشه نقد کرد! پیغمبر هم اجازه نقد می‌ داد. دیگه بالاتر از پیغمبر هم که ما دیگه نداریم در تاریخ؛ وقتی پیغمبر یک صحبتی می‌کرد، طرف بلند می‌ شد، روبروی پیغمبر، می‌ گفت که: أ من الله، ام منک، تو این حرفی که می‌زنی، نظر خودته، یا خدا بهت وحی کرده، اگر می‌ گفت: من الله خدا و‌حی کرده، که هیچ، امر خداست، اگر می‌گفت: منّی، از طرف خودمه، انتقاد می‌کرد و می‌گفت: من قبول ندارم. نقد می‌کرد.
ما در زمان حکومت معصوم هم نقد را داریم. نقد همیشه مفیده، اگر توأم بشه با امید، توأم بشه با اراده، توأم بشه با راه حل درست...
تأسف و تأمل :پیش ازهر مطلبی درباره این سخنان، از دو امر تأسف می‌خوریم: اول آن چرا برخی از رؤسای جمهور بنی صدر، خاتمی، روحانی، به جای تلاش برای انجام احسن وظایف و تکالیف خود و پاسخگویی به مردم، خود را در جایگاه نظریه‌ پردازی درباره‌ اسلام قرار می‌ دهند؟ و دوم آن که در این جایگاه نیز چرا راجع به چیزی که نمی‌دانند، سخن می‌گویند؟!(ادامه دارد...)