ما هر دو پُر از دردیم،صد بار غلط کردیم

ما هر دو پُر از دردیم،صد بار غلط کردیم
ما هر دو خطاکاریم،سرگیجه‌ی تکراریم

من مست و تو دیوانه،ما را که بَرَد خانه
دلداده و دلگیرم،حیف است نمی‌میرم

جانم به دو دستِ توست،آماده‌ی اعجازم
باید من و شعرم را در آب بیاندازم

دردی که به دوشم ماند از کوه سبک‌تر نیست
این پرده‌ی آخر بود اما غمِ آخر نیست

دستانِ دلم بالاست،تسلیمِ دو خط شعرم
هر آنچه که بودم هیچ،این‌بار فقط شعرم