دردی به سینه خورد و دل از ضربه اش شکست

دردی به سینه خورد و دل از ضربه اش شکست
بر تکه تکه های دلم غصه ها نشست
در هر تپش که قلبِ من از سینه می تپید-
جز تو به دستِ هر کس و ناکس دلم شکست
خورشید-دیده ای به بلندای نیزه ای؟
ای تیره-بختِ آنکه سرت را به نیزه بست
هی بی خبر ز درد، تو آیا کشیده ای-
سِرّی نهان ز درد که در سینه می نشست؟
آب از حیای خود ز عمو خیسِ آب شد
هرگز تو دیده ای بِنَما رو اگر که هست
من خود محرمم، سیاه است قلبِ من
قلبی که با حسین، فراوان تپیده است