چه بی تابانه می خواهم‌ات ای دروی‌ات آزمون تلخ زنده به گور

چه بی تابانه می خواهم‌ات ای دروی‌ات آزمون تلخ زنده به گوری !
چه بی تابانه تو را طلب می کنم!
بر پشت سمندی
گویی
نو زین
که قرارش نیست.
و فاصله
تجربه‌یی بی‌هوده است.
بوی پیرهن‌ات
این جا
و اکنون.
کوه ها در فاصله
سردند.
دست در کوچه و بستر
حضور مـأنوس دست تو را می جوید
و به راه اندیشیدن
یأس را
رَج می زند.
بی نجوای انگشتان ات
فقط.
و جهان از هر سلامی خالی ست.