یک نفس ای پیک سحری

یک نفس ای پیک سحری
بر سر کویش کن گذری
گو که ز هجرش
به فغانم...
به فغانم...

ای که به عشقت زنده منم
گفتی از عشقت دم نزنم
من نتوانم
نتوانم...
نتوانم...

چون باده به جوشم,در جوش و خروشم
من سر زلفت به دو عالم نفروشم...