.

.
شبِ عیش و نوش و مستی، نکنم دراز دستی
که تو ساقی و همیشه، به درونِ دل نشستی

که حسابِ ما به چشمت، بُوَد از همه مجزا
چه قرارها که گاهی، تو بخاطرم شکستی

دلم از تو قرص و ایمن، که عقابِ سینه ی من
به یقین به بَر نگیرد؛ پَرَش، ارتفاعِ پستی

به وفا تو شهره ای و، ز ستمگری مبّرا
که ندیده ام چنان تو، به تمامِ مُلک هستی

به تو آنچنان اسیرم، که خدا به خوابم آمد
همه سر گلایه از من، که چرا تو بت پرستی