بی کسی فهمیدنی نیست،

بی کسی فهمیدنی نیست،
زندگی کردنی است..
تنها آنها که دچارش باشند می دانند،
حالِ حرف هایی را که هر شش ساعت یکبار
از ترسِ سنگینی های دلت،
کثیرالانتشار به خوردِ آینه می دهی..
آرزوهایی که زیرِ سرشان نفتالین میگذاری..
رؤیاهایی که متصل به سیگارت دود میکنی..
فندکی را که در خودت میکـ/ـشی زبانه تا
رزرو شوی در اشک های مانده به ساعتِ دو شب..
شــــب..
شب دلتنگی را باردارِ اشک می کند..
دنبالِ بهانه می گردی تا
روی تنهایی ات را کم کنی یا
در خودت تا صبح پرسه می زنی و
سرِ به خواب رفتنت با
قرص ها شرط می بنـ/ـدی خودت را به تختی که
روی پاشنۀ عشقِ هیچ معشوقی آرامِ قلبت نمی شود..
...
تو حرف هایت را بــ/ ــزن به بی خیالی خودت را که
این بی کسی آنقدر صدایش بلند است که
فرصتِ حرف زدن به خیال نمی دهد، مبادا
رؤیاهایت قبلِ ارتکاب در چشمانت لو بروند..