خاک پرافتخار ما نه از گاوآهن،

خاک پرافتخار ما نه از گاوآهن،

خاک ما از سم اسبان شیار برمی‌دارد و تخمی که برآن افشانده می‌شود سرهای قزاقان است.

دون آرام ما زیور از بیوگان جوان بسته است

پدر ما ـ دون آرام ـ از یتیمان شکوفه دارد و امواج دون آرام به اشک مادران و پدران انباشته است.

تو ای پدر ما، ای دون آرام!

برای چه، ای دون آرام، آبی چنین گل‌آلود داری؟

من که دون آرامم، چگونه گل‌الود نباشم!

چشمه‌های سرد از اعماق من می‌جوشند، درون من ـ درون دون‌آرام ـ ماهیان سپید می‌لولند.