بس کن ای زیبای من ، اینـــطور فــالم را نگیر،

بس کن ای زیبای من ، اینـــطور فــالم را نگیر،
هـِـی نکن امروز و فردا ، حس و حــالم را نگیر؛

شاید این حرف ِ تو باشد اشتباه و می شـود،
هــِـی نگو امـــکـــان ندارد ، احـتـمـالم را نگیر؛

من به یادت ، خاطـراتـت ، بودنت مـشغولم و،
جـز تـو کـه کـاری نـدارم ، اشتـغـالـم را نـگـیـر؛

با تو من میسوزم امـّا با تو هم روشن شدم،
شــُـعـلـه ات را بـرنـدار و اشــتـعــالـم را نـگـیر؛

سد نساز و خـواهـشا ً این راه ها را هم نبند،
رود هـسـتـم سـمـت ِ دریـا ، اتــصــالم را نگیر؛

میوه ای کالم وَ هستم مــتـصل بر شاخه ات،
نه ! نکن از خود جدا مـن را ، کــَـمالم را نگـیر؛