.. ...:

.. ...:
بودنِ بعضےاز آدما
شبیه ساعت شنیه؛
داریشون،
کنار خودت داریشون،
توو دستات داریشون،
اما هر لحظه حجمِ نبودنشون
زیاد و زیاد تر میشه،
و تو هیچ کارےاز دستت برنمیاد؛
جز اینکه فقط تماشا کنے
و ببینےکے آخرین
دونه ےشن پایین میفته،
آخرین بهونه ےبودن....

بعد اگه هم بخواے
ساعت شنےرو زیر و رو کنے
تا واسه چند لحظه هم که شده
دوباره بودنشونو به دست بیارے؛
تازه میفهمے
که فقط انبوهے از
"نبودن"
ها رو زیر و رو کردے