ساعتی جای خدا

ساعتی جای خدا
من دلم میخواهد،ساعتی جای خدا می بودم
تا که چرخی بزنم دنیا را
هر کجا میدیدم،حق به ناحق شده است
یا اگر در جایی ، دلی از غم پر بود
و اگر مظلومی ، زیر ظلم ظالم
یا اسیری در بند، دختری در هوس یک سربند
و یتیمی، که ندارد مادر

همه را جمع کنم
یک به یک، مشکل شان حل بکنم
و سپس از آنها، یک سوالی بکنم؟

که بگویند به من یک جمله
چه نیازی دارند؟ تا روایش بکنم...

و چه لذت بخش است
همه آنها را، به هر آن خواسته که میخواهند
برسانم آنجا،
و ببینم که چه حالی دارد
دیدن آن لحظه،
ولی افسوس، که این یک رویاست!
و منِِ رویایی ،
خلوتی با دل خود کردم باز،
گرچه هرگز نشود اینگونه
که شوم جای خدا ...

پس خدایا چه کنم؟
دلم از اینهمه غم غمگین است

در همین لحظه ندایی آمد:
که تو ای بنده من!
میتوانی بروی،
و به یک بنده محتاج خدا ،
به همان وسع خودت
کمکی بنمایی،
اشکی از چشم یتیمی، تو اگر پاک کنی
یا اگر یک گره ای، از گره ها باز کنی
و اگر، همدم و هم فکر اسیری گردی،
چاره جویی بکنی از دل یک بیچاره،
آن زمان خواهی دید،
که خدا هستی تو ...

و چه بسیار خدایان هستند
که اگر برخیزند،
اشک هر چشمی را ، میشود پاک کنند
یا که ظلمت را هم ، میشود خاک کنند
و چه زیبا میشد،
اگر این اندیشه
ریشه اش میلغزید ،
به دل آدمها
تا بدانند همه
که خدا در دلهاست
که خدا در دلهاست


الی