‌‌

‌‌
على بن مهزيار اهوازى، نوزده سفر را به شوق روى تو، عزم حج كرد و تو را نديد!... و مطمئنم اگر نمى خواستى، او را مهمان خيمه ى سبزت در سفر بعدى اش نمى كردى!...‌
‌‌
آقاى من!... ما، نه عزم پسر مهزيار را داريم و نه توان بيست سفرِ خانه ى خدا را!... ما تو را دوست داريم و از اين دوست داشتن و دعا كردن براى ظهورت، معرفت و محبتت را مى خواهيم!...‌‌
خودت فرمودى اگر شما به وظايف تان عمل كنيد، خودمان به ديدارتان مى آئيم! پس بيا! مى دانم خانه ى دلم غبارآلوده ست و چشمانم مهمان ناخوانده زياد دارد!... اما تو قدم به چشم من نِه!... قابل بدان مرا!...‌‌
سلام!... صبحت به سلامت!... ‌
‌‌