خانه قفسی ست

خانه قفسی ست
که هر چه خالی تر
تنگ تر می شود

و تو
زندانی فراری از بند
دست هایت را بر میله ها جا گذاشته ای

دست هایت را جا گذاشته ای
بر تن من
بر عقربه های این ساعت
که مثل آن تریلی که بارش غم بود
سنگین می رود

دست هایت را جا گذاشته ای
روی لحظه ها
و من هر چه این در را باز و بسته کنم
نمی توانم
ثانیه ها
این لباس های زمخت را
دور بریزم
.
#آرمین_یوسفی
دیدگاه ها (۲۶)

«در سکوتِ شب، قدم‌هایت را می‌شنوم…»بعد از رفتنت، سکوت را انت...

بی لبت کامل نمی‌شد دورۀ درمان منبوسه‌های کوچکت قرص روان‌گردا...

سانست ساز نیمه شب ۴ پارتیپارت اول: عقربه‌ای که در ۱۱:۵۹ ایست...

روشنفکرنمایانی که تاریخ معاصر را تحریف و مغرضانه تحلیل می‌کن...

آدم‌ها فکر می‌کنند رفتن، نقطه‌ی پایانِ یک رابطه است؛ اما حقی...

سوالی که پرسیدی، مثل ریختن بنزین روی آتشِ درونی هر دو بود. س...

### **پارت چهارم: اعتراف زیر باران**نگاهت میان چشم‌های خیره ...

اسم: عشقی گمشده در تاریکی جنگل ... پارت ۱۷ ،(زبان راوی )در ق...

**پارت ۳۴**سکوتِ سنگینِ اتاق فقط با صدای نفس‌های تند و هجومی...

پدرم نیست ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط