قلاب انداخته بودم،

قلاب انداخته بودم،
در رویاهایم،
برای صیدِ تو!
به جاده و کوه زدیم.
خط های سفید جاده،
چه با حوصله و مداوم با ما می آمدند!
رفتیم و رفتیم و به ابرها رسیدیم.
مردم ِ روستای آنجا
میان ِ مه و ابر زندگی می کردند.
رویایی ِ رویایی!
شاید،
آنها رویای آفتاب،
در سر می پروراندند.
انسان،
صیادی که،
نداشته هایش را
در رویاهایش صید می کند!