در اوّلین پنجشنبه سال و ایّام بهاری , برای عیدانه عزیزانی

در اوّلین پنجشنبه سال و ایّام بهاری , برای عیدانه عزیزانی که پرستو وار از دیار ما کوچ کرده و به سوی
سرای باقی شتافتند: ( الفاتحه مع الصّلوات )
*** روحشان شاد و یادشان گرامیباد ***
*****************************
جرمِ زادن , ای عزیزان مردن است .
ره به سویِ دارِ باقی بردن است .

از زمانِ نطفه تا هنگامِ مرگ .
کم کم و هم نمنَمَک جان دادن است

در کشاکشهایِ دورانِِ حیات .
خونِ دل از این زمانه خوردن است .

بهترین راهِ گریز از درد و رنج .
راهِ صد ساله , شبی پیمودن است .


گر شکفته غنچه در باغ و چمن .
خونبهایش , عاقبت پژمردن است .

عادتِ دیرینِ این گردونِ دون..
گه نوازش , گاه هم آزردن است .

آمدی مانندِ توریست ای عظیم .
کِی جهانگردی به قصدِ ماندن است ؟

جسمِ ما , از آب و خاکست عاریه .
این امانت را , چنین پس دادن است .
=======================
شعر از عبدالعظیم عربی = خوزستان .