فرمانروای من

فرمانروای من

ای عشق !

بی آنکه ببینمت

بی آنکه نگاهت را بشناسم

بی آنکه درکت کنم

دوستت می داشتم .

شاید تو را دیده ام پیش از این

شاید تو همان گیتاری بودی که دُرست نمی نواختمت .

دوستت می داشتم بی آنکه درکت کنم

دوستت می داشتم بی آنکه هرگز تو را دیده باشم

و ناگهان تو با من – تنها

در تنگ من

در آنجا بودی .

لمست کردم

بر تو دست کشیدم

ودر قلمرو تو زیستم

چون آذرخشی بر یک شعله

که آتش قلمرو توست

ای فرمانروای من !

چیزی که به تو مدیونم

بنفش رنگ پریده بود رنگ زندگی ام

از عشق بسیار

و من ، چونان پرنده ای نابینا

در گنگی و دست پاچگی

این سوی و آن سوی پر می کشیدم

تا وقتی که به پنجره ی تو رسیدم ای مهربان !

و تو ، صدای قلبم را شنیدی.

عشق

این چیزی است که به تو مدیونم !