از اندوه تو ممنونم...

از اندوه تو ممنونم...
که لای در را باز گذاشت...
و آن چراغ کوچک را روشن نگه داشت...
تا هر ساعتی شد، برگردم...
هیچ کجا مثل اندوه تو ...
خانه ی من نمی‌شود ................