کلبه ای در جنگلی با بیشه های سوخته

کلبه ای در جنگلی با بیشه های سوخته

مسکنم گشت و سرای این تن افروخته

در کشاکشهای جسمم تا درون بی تابیم

در عیان آرام و گرمم آسمانی آبیم

از درون رنگ شبم پاییز مهمان لبم

ازبرون سبز و بهاری قهر با هر چه غمم

من به ظاهر شاد و مستم از درون بشکسته ام

چون جوانی پر صلابت از درونم خسته ام

من سرابی از بهارم گرد بادی زیر آب

در نظر آباد و سبزم در حقیقت بس خراب

من همان بغض گلوی عاشق در مانده ام

من کلام اعتراضم در سکوتی مانده ام

ظاهرم بی شائبه پر طمطراق و رنگرنگ

باطنم چون ژنده پوشی مانده در این کوی تنگ

من همان تقویم ایام زمستان و شبم

حرفهایی ناشنیده گمشده روی لبم

من به واقع خالی از امید و شوق بودنم

خستگی های سفر بی عشق مانده بر تنم

من صدای انکسار آرزوی وصلتم

نقشه ای از مرگ هک گشته بروی صورتم