من وتو دوتا پرنده توقفس زندونی بودیم

من وتو دوتا پرنده توقفس زندونی بودیم
جای پرزدن نداشتیم ولی آسمونی بودیم
ابروبارونو میدیدیم اما دنیامون قفس بود
چشم به دوردستها نداشتیم همینم واسه ما بس بود
اما یکروز اونایی که ماروباهم دوست نداشتن
تورو پردادنو جاتم یدونه آینه گذاشتن
من خوش باوره ساده فکرمیکردم روبه رومی
گاهی اشتباه میکردم من کدومم تو کدومی
با تو زندگی میکردم قفس تنگ سیاهو
عشق تو از خاطرم برد عشق پرزدن تا ماهو
اما یکروز باده وحشی رویاهامو باخودش برد
قفس افتادو شکستو آینه افتادوترک خورد
تازه فهمیدم دروغ بود دنیایی که ساخته بودم
دردم از اینه که عمری خودمو نشناخته بودم
توتو آسمونا بودی با پرندهای آزاد
من تن خسترو حتی یکدفعه یادت نیوفتاد
حالا این قفس شکسته راهه آسمون شده باز
اما تو قفس نشستم دیگه یادم رفته پرواااااااز

سیاوش قمیشی:پرواز