بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول : کربلا در کربلا می‌ماند اگر زینب نبود :
فرازی از فرمایشات حضرت زینب علیها السلام در کوفه: يَا أَهْلَ الْكُوفَةِ يَا أَهْلَ الْخَتْلِ وَالْغَدْرِ وَالْخَذْلِ أَلَا فَلَا رَقَأَتِ الْعَبْرَةُ وَلَا هَدَأَتِ الزَّفْرَةُ إِنَّمَا مَثَلُكُمْ كَمَثَلِ الَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَها مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْكاثاً - اى نيرنگ بازان و پيمان‌شكنان و بى‌وفايان و مكر پيشه‌گان! هرگز اشك چشمانتان خشك مباد و ناله‌ هايتان آرام نگيرد. شما همانند آن زنى هستيد كه رشته خود را پس از بافتن و تابيدن وا مى‌ تابيد.
گریه‌ای آنقدر ارزشمند، حیات‌بخش و سازنده است که سیدالشهداء علیه السلام می‌فرمایند: أنَا قَتیلُ العَبَرَةِ؛ و گریه‌ای آنقدر احساسی، مقطعی، دیر هنگام و غیر مؤثر است که حضرت زینب علیهاالسلام آن رامورد نکوهش و نفرین قرار می‌دهند!
چقدرفرق است بین گریه‌ای که ریشه در معرفت، محبّت و مودّت ظهور محبّت در عمل دارد،با گریه‌ای که ریشه در اندک تأسفی منفعلانه بر کردۀ خویش دارد!
در دنیا، بسیارند کسانی که می‌کُشند و سپس بر کُشتۀ خویش می‌گریند؛ و چنان که امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند: این اشک منافان است که برهر کُشته‌ای، اشکی دارند! (خطبه منافقین)
امروزه شاهدیم همانها که جنگ راه می‌ اندازد و ترور می‌کنند، قتل عام مسلمانان و بچه‌کُشی را در صدر اهداف و برنامه‌های خود قرار داده‌ اند،این رویکردها را به شدت محکوم می‌کنند؛ و یا حکومت‌ هایی که فقر را بر مردمان تحمیل کرده‌اند، بر گرسنگی و تشنگی قربانیان خود می‌ گریند!(ادامه دارد...)