اسفند،

اسفند،
اردیبهشتی ترین حالتِ زمستان است.
از همان ماه هایِ خوبِ خدا که جان می دهند برایِ دل را به خیابان زدن های بی هوا و قدم زدن هایِ طولانی ...
انگار تمامِ آدم ها تن پوشی از مهربانی به تن کرده اند،
و لب های تمامِ عابرانِ شهر در صمیمانه ترین حالتِ لبخند است.
اسفند،
به گرگ و میشِ صبح می مانَد،
به خورشیدی در آستانه ی طلوع،
و به رنگ هایِ بنفش و سرد و بی روحی،
در آستانه ی سبز شدن‌ ...
اسفند،
یعنی زمستان رفتنی ست،
یعنی بهار در راه است.

نرگس صرافیان طوفان